چکیده: فصل مشترک درم و اپیدرم از پروتئینهای ساختاری مهمی تشکیل شده که در حفظ یکپارچگی پوست اهمیت دارند
نویسنده:
احسانحُسنانی
مدرس اسکین کر و مراقبت از پوست
برای اطلاع از سرفصلهای
پکیج آموزشی
مراقبت از پوست و مو، کلمه پکیج را با واتسپ به شماره 09101971690 بفرستید.
با از هم گسیختن پروتئین های نگهدارنده فصل مشترک درم و اپیدرم، پوست نشست کرده و چروک ها ظاهر می شوند. پروتئین های فصل مشترک درم و اپیدرم که برجستگی ها را نگه می دارد، لامینین 5 و فیبرونکتین هستند.
DEJ مخفف Dermo-epidermal junction است که در این متن به عنوان «فصل مشترک درم و اپیدرم» از آن یادشده است. DEJ یک لایه بسیار نازک بوده و متشکل از پروتئین های ساختاری مهم است. DEJ در نگهداری از یکپارچگی پوست حائز اهمیت بوده و نیازهای متابولیکی پوست را حمایت می کند. ساختار DEJ با افزایش سن در هم شکسته و پهن می شود و موجب پیدایش خطوط ریز و چروک های چهره می شود.
اثر کورتیکوئیدها بر فصل مشترک درم و اپیدرم
معروف است که کورتیکوئیدهای موضعی با تاثیر گذاشتن بر نرخ نوسازی کلاژن ها موجب ضعف (آتروفی) پوست و پهن شدن DEJ می گردند. این عملکرد تقریبا مشابه همان اتفاقی است که در اثر پیری پوست رخ می دهد.
تابش خورشید، دخانیات، الکل و تغذیه نامناسب 4 عامل بیرونی پیر شدن پوست است. اما بیش از 90 درصد پیری پوست به علت مواجهه با نور آفتاب اتفاق می افتد. برخی دانشمندان پیری پوست را به دو نوع ژنتیکی و نوری تقسیم بندی می کنند. افزایش رادیکال های آزاد، افزایش فعالیت آنزیم های تجزیه کننده پروتئین، کاهش فاکتورهای رشد و کاهش قدرت اتصال درم و اپیدرم از جمله عوامل پیری پوست می باشند.
افزایش فعالیت آنزیم های پروتئولیتیک (تجزیه پروتئین ها)
تجزیه پروتئین ها توسط آنزیم های ماتریس متالوپروتئیناز انجام می شود. این آنزیم ها مسئول تجزیه پروتئین های ساختاری پوست مثل کلاژن، لامینین ، فیبرونکتین و الاستین هستند. برای تضمین هم ایستایی پوست، فعالیت آنزیم های ماتریس متالوپروتئیناز (MMPs) باید به خوبی توسط پروتئین هایی که «مهارکننده های بافتی متالوپروتئینازها » ( TIMPs ) نام دارند تنظیم شود. از بین رفتن تعادل بین فعال سازی و مهار MMP ها نقش مهمی در پاتوفیزیولوژی پیری پوست دارند. کاهش میزان تولید TIMP و افزایش میزان تولید MMP هر دو موجب پیری پوست می شوند.
کاهش فاکتورهای رشد
فاکتور های رشد پپتیدهایی هستند که بدن آنها را تولید کرده و برای تعدیل فعالیت سلولی از آنها استفاده می کند. «فاکتور رشد تبدیلی » (TGF-b) در صنایع آرایشی اهمیت زیادی دارد زیرا نقش مهمی در تنظیم سنتز پروتئین های ماتریس برون سلولی دارد.
کاهش اتصال درم و اپیدرم
سلول برای ادامه حیات خود نیاز به یک ماتریس دارد تا جای خود را در آن محکم کند. متاسفانه فرایند پیری، موجب کاهش تولید رشته های سازنده این ماتریس و افزایش تخریب آنها می شود. این امر موجب تضعیف ساختار DEJ و پهن شدن آن می شود. این تغییرات ساختاری موجب کاهش مساحت در دسترس برای تبادل موادغذایی و تخلیه محصولات جانبی متابولیسم بین درم و اپیدرم می شود. در نتیجه نرخ نوسازی سلول ها در اپیدرم کاهش یافته و رادیکال های آزاد در اپیدرم تجمع می کنند. حفظ و ترمیم برهمکنش های سلول- ماتریس در فصل مشترک درم و اپیدرم موجب شادابی و جوانی پوست می شود.
استروئیدهای موضعی؛ داروهای ضدالتهاب پوستی که اگر در عفونت قارچی ناشناخته استفاده شوند میتوانند ظاهر ضایعه را تغییر داده و باعث تینئا اینکوگنیتو شوند.
topical hydrocarbons
هیدروکربنهای موضعی مانند روغنها، گریسها یا فرآوردههای نفتی که میتوانند فولیکولها را مسدود کرده و فولیکولیت ایجاد کنند.
topical corticosteroids
کورتیکواستروئیدهای موضعی؛ داروهای ضدالتهاب پوستی که مصرف طولانی یا نامناسب آنها میتواند فولیکولیت یا آکنهفرم ایجاد کند.
Topical antifungal agents
داروهای ضدقارچ موضعی؛ کرم، ژل، لوسیون یا شامپوهای ضدقارچ مانند آزولها، آلیلآمینها یا سیکلوپیروکس که برای عفونتهای سطحی محدود استفاده میشوند.
Residues of topical products
بقایای محصولات موضعی؛ ذرات یا لایههای باقیمانده از داروها، شامپوها، ژلها، اسپریها یا کرمها روی پوست سر و مو که ممکن است با ضایعات واقعی اشتباه شوند.
topical antibacterial therapy
درمان ضدباکتری موضعی؛ استفاده از داروهای آنتیبیوتیکی یا ضدعفونیکننده روی پوست برای کاهش بار باکتریایی و کنترل ضایعات سطحی.
prescription oral and topical retinoids
رتینوئیدهای موضعی یا خوراکی دارویی